ឪពុកម្ដាយកុមាររងគ្រោះដាច់ដៃម្ខាងនៅរោងសិប្បកម្មឡឥដ្ឋ កំពុងរស់នៅដោយភ័យខ្លាចដោយការរត់គេច ក្រោយកូនរបស់ខ្លួនម្នាក់ជួបគ្រោះថ្នាក់ដាច់ដៃម្ខាងនៅក្នុងរោងសិប្បកម្មឡឥដ្ឋនៅខែត្រកណ្ដាល កាលពីជាងមួយឆ្នាំមុន។ ការព្រួយបារម្ភនេះ ខណៈថៅកែឡឥដ្ឋបានទៅរកផ្ទះអតីតកម្មករនោះឃើញ និងព្រមានថា នឹងយកគ្រួសារនោះឲ្យទៅធ្វើការនៅឥដ្ឋទៀតដើម្បីដោះបំណុល។
ករណីក្មេងប្រុសម្នាក់ចូលដៃក្នុងម៉ាស៊ីនទាញឥដ្ឋដាច់ដៃម្ខាងត្រឹមស្មា មិនទាន់ទទួលសំណងពីម្ចាស់សិប្បកម្មផលិតឥដ្ឋនៅឡើយ។ ក្រៅពីមិនទាន់ទទួលបានសំណង ឪពុកម្ដាយកុមារពិការដៃ នៅតែព្រួយបារម្ភ និងរស់នៅក្នុងភាពភ័យខ្លាច ព្រោះថៅកែឡឥដ្ឋទាមទារឲ្យសងបំណុលដែលពួកគេជំពាក់ជាង ៣.០០០ដុល្លារ។ សព្វថ្ងៃឪពុកម្ដាយកុមារពិការបាននាំគ្នារត់ចេញពីឡឥដ្ឋនៅខេត្តកណ្ដាល ទៅរស់នៅទីដាច់ស្រយាលក្នុងខេត្តព្រះសីហនុ។
កុមារគ្រោះថ្នាក់ពិការដៃ ព្រោះចូលម៉ាស៊ីនឥដ្ឋ អាស៊ីសេរី សុំហៅឈ្មោះក្រៅថា វិចិត្រ។ វិចិត្រ មានអាយុ ៧ឆ្នាំ ជាកូនទី៥ នៃគ្រួសារកម្មករឡឥដ្ឋក្រលំបាក។ វិចិត្រ ជួបគ្រោះថ្នាក់នេះ កាលពីថ្ងៃទី២៩ ខែមីនា ឆ្នាំ២០១៦។ វិចិត្រ បានចូលដៃម្ខាងទៅក្នុងម៉ាស៊ីនឥដ្ឋ ធ្វើឲ្យដៃនោះដាច់តែម្ដង។
ផ្ទះឈើជញ្ជាំង និងដំបូលបាំងបិទដោយស័ង្កសីចាស់ៗ ប៉ុន្តែគ្មានរនាប និងមានដំណាំហូបផ្លែពីរបីដើមនៅជុំវិញផ្ទះ។ ទីនេះជាជម្រកសុខសាន្តរបស់គ្រួសារក្រីក្រដែលជាកម្មករឡឥដ្ឋមួយ ដែលបាននាំគ្នារត់ចេញពីឡឥដ្ឋ នៅក្នុងតំបន់ព្រែកអញ្ចាញ ស្រុកមុខកំពូល ខេត្តកណ្ដាល ដែលជាតំបន់សិប្បកម្មឡឥដ្ឋ មករស់ក្នុងភូមិកំណើតរបស់ខ្លួនវិញ នៅតំបន់ដាច់ស្រយាល ក្នុងខេត្តព្រះសីហនុ៖ «»។
កំពុងបោសសម្អាតស្លឹកឈើជុំវិញផ្ទះ លោកស្រី ម៉ី ណា រៀបរាប់ទាំងសប្បាយចិត្តថា គ្រួសារបានរួចផុតពីការឃុំឃាំងនៅក្នុងឡឥដ្ឋបានជាងមួយឆ្នាំមកហើយ៖ «»។
ប៉ុន្តែនៅពេលលោកស្រីមើលឃើញកូនប្រុសពិការដៃរបស់ខ្លួនដែលកំពុងរត់លេងក្រោមម្លប់ឈើ ស្ត្រីមានសម្បុរខ្មៅស្រអែម មានវ័យជាង ៤០ឆ្នាំរូបនេះ ប្រែទឹកមុខក្រៀមក្រំមួយរំពេច។
Image may be NSFW.
Clik here to view.
ម្ដាយកុមាររងគ្រោះ គឺលោកស្រី ម៉ី ណា រៀបរាប់ព្រឹត្តិការណ៍នោះថា ក្នុងពេលលោកស្រីកំពុងលើកឥដ្ឋចេញពីម៉ាស៊ីនបញ្ចេញឥដ្ឋ វិចិត្រ បានទៅសុំលុយ ៥០០រៀលទិញនំ ប៉ុន្តែលោកស្រីមិនទាន់មានលុយឲ្យ ក៏ប្រាប់ឲ្យកូនចេញពីកន្លែងទាញឥដ្ឋ ប៉ុន្តែ វិចិត្រ មិនបានចេញទៅវិញទេ នៅសម្ងំឈរក្រោយខ្នងលោកស្រី។ លោកស្រីបន្តថា លោកស្រីមិនបានដឹងថា កូននៅឈរនៅក្រោយខ្នងទៀត ទើបបន្តការងារធម្មតាវិញ ហើយលោកស្រីបែរខ្លួនមកក្រោយ បណ្ដាលឲ្យ វិចិត្រ ទៅលើម៉ាស៊ីនបញ្ចេញឥដ្ឋ ពេលនោះហើយដៃម្ខាងរបស់ វិចិត្រ បានចូលក្នុងម៉ាស៊ីន និងដាច់តែម្ដង៖ «»។
ទាក់ទងស្ថានភាពនៅក្នុងឡឥដ្ឋនេះដែរ ក្រុមការងារអាស៊ីសេរី បានចុះទៅតំបន់ឡឥដ្ឋមួយចំនួន និងរោងសិប្បកម្មឡឥដ្ឋ ដែលកុមារ វិចិត្រ ជួបគ្រោះថ្នាក់ដាច់ដៃ ស្ថិតនៅភូមិព្រែកអញ្ចាញ ស្រុកមុខកំពូល ខេត្តកណ្ដាល។ កន្លែងផលិតទាំងនោះមានស្ថានភាពស្រដៀងៗគ្នា។
នៅកន្លែងទាំងនោះ មានធ្វើផ្ទះតូចឲ្យកម្មករស្នាក់ ហើយកុមារតូចធំនាំគេរត់លេង និងនាំគ្នាលេងនៅគំនរឥដ្ឋ។ រីឯកុមារខ្លះរៀបឥដ្ឋ លើកឥដ្ឋ រុញរទេះដឹកឥដ្ឋ និងបញ្ជាគ្រឿងយន្តជាដើម។ ជាងនេះទៅទៀត កន្លែងម៉ាស៊ីនបញ្ចេញឥដ្ឋដែលជាកន្លែងគ្រោះថ្នាក់ គ្មានគម្រប ឬការពារឲ្យមានសុវត្ថិភាពនោះទេ។
អាស៊ីសេរី បានចុះទៅដល់ទីតាំងសិប្បកម្មឡឥដ្ឋរបស់លោក ថាច លៀងស្រេង ដែលជាកន្លែងដាច់ដៃកុមារ ឋិតនៅភូមិឈើទាល ឃុំព្រែកអញ្ចាញ ស្រុកមុខកំពូល ខេត្តកណ្ដាល ប៉ុន្តែថៅកែឡឥដ្ឋមិនព្រមមកជួបតាមការសន្យាទេ ដោយលោកហេតុផលថា ឡានខូចតាមផ្លូវ។
យ៉ាងណាក៏ដោយ ថៅកែរូបនេះយល់ព្រមផ្ដល់បទសម្ភាសន៍តាមទូរស័ព្ទ ដោយលោកប្រាប់ថា ក្រុមគ្រួសារកម្មករឡឥដ្ឋដែលមានកូនគ្រោះថ្នាក់ដាច់ដៃនោះ ជាមនុស្សមិនល្អ លួចរត់ចេញពីឡឥដ្ឋរបស់លោកទាំងមិនទាន់សងបំណុលជាង ៣.០០០ដុល្លារ។ លោកព្រមាននឹងតាមស្វែងគ្រួសារលោកស្រី ម៉ី ណា ដែលលួចរត់ចេញពីឡឥដ្ឋដើម្បីដោះស្រាយបំណុល៖ «»។
បំណុលកម្មករធ្វើការនៅឡឥដ្ឋភាគច្រើន ព្រោះកម្មករយកខ្លួន ឬទាំងសមាជិកគ្រួសាររបស់ពួកគេទៅបញ្ចាំដើម្បីដោះបំណុល។ មានន័យថា កម្មករទៅខ្ចីលុយពីថៅកែឡឥដ្ឋក្នុងទំហំទឹកប្រាក់រាប់ពាន់ដុល្លារ ដោយយកប្លង់ដីទៅបញ្ចាំ ហើយពួកគេត្រូវទៅធ្វើការជាកម្មករនៅឡឥដ្ឋដើម្បីដោះបំណុល។
តាមរយៈការផ្ដល់បទសម្ភាសន៍ជាមួយអាស៊ីសេរី កម្មករទាំងនោះភាគច្រើនខ្ចីលុយពីថៅកែឡឥដ្ឋមួយ ទៅថៅកែឡឥដ្ឋមួយទៀតដែលធ្វើឲ្យពួកគេជំពាក់បំណុលតជំនាន់តាំងពីឪពុកម្ដាយធ្លាក់ដល់កូន។
របាយការណ៍របស់អង្គការសិទ្ធិមនុស្សលីកាដូ (LICADHO) កាលពីចុងឆ្នាំ២០១៦ ដែលនិយាយពីការបញ្ចាំខ្លួនដោះបំណុល និងពលកម្មកុមារនៅក្នុងសិប្បកម្មផលិតឥដ្ឋនៅកម្ពុជា លើកឡើងថា ការបញ្ចាំខ្លួនដោះបំណុល និងពលកម្មកុមារ ជាប្រភេទការងារខុសច្បាប់ ដោយយោងតាមច្បាប់របស់កម្ពុជា និងសន្ធិសញ្ញាអន្តរជាតិ។ របាយការណ៍ដដែលលើកឡើងទៀតថា ការបញ្ចាំខ្លួនដោះបំណុលជាការអនុវត្តស្រដៀងគ្នាទៅនឹងទាសភាព។
ម្ដាយកុមារពិការដៃ គឺលោកស្រី ម៉ី ណា ឲ្យដឹងថា គ្រួសារលោកស្រីធ្វើការនៅឡឥដ្ឋជាអ្នកវាយដីចូលពុម្ពឲ្យក្លាយជាដុំឥដ្ឋ។ លោកស្រីឲ្យដឹងថា ឥដ្ឋមួយដុំបានកម្រៃ ១៨រៀល ហើយក្នុងមួយថ្ងៃពីរនាក់ប្ដីប្រពន្ធ និងកូនលោកស្រីអាចធ្វើបានឥដ្ឋជាង ១ម៉ឺនដុំ គិតជាប្រាក់បានជិតពីរម៉ឺនរៀល ប៉ុន្តែដាច់ខែទើបថៅកែបើកលុយឲ្យ។
ការផ្ដល់សំណងករណីកុមារ វិចិត្រ ជួបគ្រោះថ្នាក់ដាច់ដៃម្ខាងនៅសិប្បកម្មរបស់លោកក្នុងពេលកំពុងបំពេញការងារ លោកថៅកែ ថាច លៀងស្រេង មិនឆ្លើយបំភ្លឺឲ្យច្បាស់លាស់ពីទំហំទឹកប្រាក់នោះទេ ដោយគ្រាន់តែបញ្ជាក់ថា លោកផ្ដល់ឲ្យសម្រាប់ការព្យាបាលលើសពី ៩ម៉ឺនរៀល៖ «»។
អាស៊ីសេរី បានព្យាយាមទាក់ទងអ្នកនាំពាក្យក្រសួងការងារ និងដាក់លិខិតទៅរដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងការងារ ដើម្បីសុំពន្យល់ពីករណីនេះ ប៉ុន្តែចាប់តាំងពីខែកុម្ភៈ រហូតមកដល់ពេលនេះ មិនទទួលបានការឆ្លើយតបពីខាងក្រសួងការងារវិញនៅឡើយទេ។
ទោះយ៉ាងនេះក្ដី ប្រធាននាយកដ្ឋានការងារកុមារ នៃក្រសួងការងារ និងបណ្ដុះបណ្ដាលវិជ្ជាជីវៈ លោក វ៉េង ហៀង ឲ្យដឹងក្នុងវេទិកាវិទ្យុអាស៊ីសេរី កាលពីដើមខែកុម្ភៈ ថា ករណីកុមារជួបគ្រោះថ្នាក់នៅឡឥដ្ឋ មិនត្រូវដាក់បន្ទុកតែមកលើថៅកែរោងចក្រតែឯងនោះទេ។ ប៉ុន្តែលោកទាមទារឲ្យមានការយកចិត្តទុកដាក់ពីសំណាកឪពុកម្ដាយរបស់កុមារទាំងនោះ៖ «»។
ប៉ុន្តែប្រធានផ្នែកអង្កេតនៃអង្គការសិទ្ធិមនុស្សលីកាដូ លោក អំ សំអាត មិនយល់ស្របចំពោះការលើកឡើងរបស់តំណាងក្រសួងការងារទេ។ លោកថា ម្ចាស់សិប្បកម្មឡឥដ្ឋជាអ្នកទទួលខុសត្រូវមុនគេ ព្រោះអង្គការលីកាដូ អង្កេតឃើញថា ទីកន្លែងដែលកុមារជួបគ្រោះថ្នាក់ ថៅកែរោងចក្រមិនរៀបចំឲ្យមានសុវត្ថិភាពនោះទេ ដែលវាជាការទទួលខុសត្រូវរបស់ថៅកែឡឥដ្ឋ៖ «»។
វិចិត្រ បានជួបគ្រោះថ្នាក់ដាច់ដៃម្ខាងទៅក្នុងម៉ាស៊ីនធ្វើឥដ្ឋ កាលពីចុងខែមីនា ឆ្នាំ២០១៦។ ជាងមួយខែក្រោយជួបគ្រោះថ្នាក់នេះ ដោយមិនបានទទួលបានប្រាក់សំណងពីថៅកែឪពុកម្ដាយរបស់កុមារសម្រេចរត់ចេញពីឡឥដ្ឋទាំងយប់មករស់នៅក្នុងខេត្តព្រះសីហនុ៖ «»។
សព្វថ្ងៃនេះ ឪពុកពួកគេសម្រេចឲ្យ វិចិត្រ បងប្រុសម្នាក់ និងបងស្រីម្នាក់ចូលរៀននៅសាលារដ្ឋមួយកន្លែងជិតផ្ទះដោយទទួលប្រាក់ឧបត្ថម្ភបន្តិចបន្តួចពីអង្គការមនុស្សធម៌នៅក្នុងតំបន់នោះ។
ក្រោយ វិចិត្រ ជួបគ្រោះថ្នាក់ពិការដៃម្ខាងកុមាររូបនេះ មិនមានបុគ្គលិកលក្ខណៈដូចកុមារដទៃទេ។
អ្នកយកព័ត៌មានអាស៊ីសេរី ចុះទៅដល់ផ្ទះកុមារ វិចិត្រ នៅខេត្តព្រះសីហនុ កុមាររូបនេះ ឆាប់ភ័យខ្លាចនៅពេលឃើញមនុស្សប្លែកមុខ និងមិននិយាយជាមួយអ្នកណាដែលគេមិនស្គាល់នោះទេ៖ «»។
អ្នកស្រី អឹម សុផានី ជាគ្រូបង្រៀននៅខេត្តព្រះសីហនុ ដែលជាគ្រូប្រចាំថ្នាក់បង្រៀនកុមារ វិចិត្រ ឲ្យដឹងថា កុមារ វិចិត្រ មិនហ៊ាននិយាយ ឬសួរអ្នកស្រីទេនៅក្នុងម៉ោងសិក្សា ហើយសូម្បីអ្នកស្រីសួសំណួរ ក៏ វិចិត្រ មិនហ៊ានឆ្លើយដែរ។ អ្នកស្រីថា បើចំពោះកុមារផ្សេងៗទៀត វិចិត្រ និយាយលេងធម្មតា។ អ្នកស្រីថា អ្នកស្រីបានដឹងថា វិចិត្រ ជាអតីតកុមារឡឥដ្ឋ ដូច្នេះទាមទារឲ្យអ្នកស្រីយកចិត្តទុកជាងកុមារផ្សេងទៀត៖ «»។
លើសពីតួនាទីគ្រូបង្រៀន អ្នកគ្រូ អឹម សុផានី យល់ថា ប្រសិនបើមានអង្គការសង្គមស៊ីវិល ឬអ្នកពាក់ព័ន្ធយកចិត្តទុកជួយលើកកម្ពស់ជីវភាពគ្រួសារកុមារ វិចិត្រ នឹងអាចធ្វើក្មេងនេះអាចរៀនសូត្រដូចកុមារដទៃទៀត។ ចំណែកនៅពេលបានជួបមុខការក្រុមការងារអាស៊ីសេរី ជិតមួយថ្ងៃ ទាំងនៅសាលា និងនៅផ្ទះយូរៗម្ដងកុមារ ក៏យល់បន្លឺសំឡេងតិចៗមកក្រុមការងារអាស៊ីសេរី ដែរ។ វិចិត្រ ថា គេមិនចង់ទៅរស់នៅក្នុងឡឥដ្ឋទៀតទេ ព្រោះខ្លាចថៅកែឡឥដ្ឋវាយធ្វើបាប៕